'Haagse vrienden soms lacherig over tuinbouw'

17-06-2016    12:23   |    Frank van Baarle

Een weblog van Frank van Baarle, Senior Mobiliteitsadviseur at Mobiliteitscentrum Glastuinbouw, exclusief voor de GroenteNetten en de Sierteeltnetten.

Rutger Hauer met achterop Monique van der Ven. Een bekende scene uit de Nederlandse film Turks Fruit. Zo voel ik mij soms als ik op mijn ‘omafiets’ door het centrum van Den Haag fiets. In plaats van Monique achterop kijk ik tegen het windscherm van een kinderstoeltje aan. Verschil moet er zijn. Ruim zeven jaar woon ik inmiddels in de residentie en ik vind het nog steeds jammer dat ik niet eerder in die mooie stad achter de duinen ben gaan wonen. Strand, zee, Meijendel, de roering van de stad, en de prachtige landgoederen op de grens met Wassenaar; een unieke combinatie.

Toch blijft mijn geboortedorp Pijnacker altijd als thuiskomen voelen. Geboren en getogen ben ik er. Nu een forensendorp met splinternieuwe woonwijken maar in mijn jeugd een echte agrarische gemeente met veel tuinbouw. Zeker bij mij in de familie was de tuinbouw een belangrijk gespreksonderwerp. Als telg uit een bloemen- en plantenvervoerdersgeslacht, is de tuinbouwwereld er bij mij met de paplepel in gegoten. Mensen uit de stad werden argwanend bekeken. In de stad gebeurde alleen maar nare dingen en als je daar niks te zoeken had, ging je daar ook zeker niet naartoe. De kotsende zwerver die ik zag toen ik als tienjarig jongetje het PTT museum in Den Haag ging bezoeken, was daar alleen maar een bevestiging van en maakte destijds veel indruk.

Inmiddels weet ik wel beter. Verbazingwekkend vind ik het altijd dat Den Haag en de tuinbouwgemeentes die daar in straal van twintig kilometer om heen liggen nog steeds twee totaal verschillende werelden lijken te zijn. Door mijn ‘Haagse’ vrienden wordt er altijd een beetje ‘lacherig’ gedaan over de tuinbouwsector. “Daar wil je toch niet in werken” is vaak het credo. Als het in het nieuws over de tuinbouw gaat, is het vaak negatief. Een kweker die wat in het water loost, lonen van uitzendkrachten waarmee gefraudeerd wordt, en recent de uitzending van Zembla over de rozenteelt in Ethiopië. Zonder hier een waardeoordeel over te geven is het wel ‘killing’ voor het imago van de sector.

En omgekeerd hebben de mensen uit de stad toch zeker geen geschikte werkmentaliteit! Nog steeds zie ik functieprofielen waarin de ‘Westlandse mentaliteit’ gevraagd wordt. Dat is wat mij betreft echt niet meer van deze tijd en enthousiasmeert werkzoekenden van buiten het Westland zeker niet om te reageren. En juist deze groep arbeidskrachten hebben we hard nodig nu de arbeidsmarkt weer aan het kantelen is en er al merkbaar schaarste aan het ontstaan is. Het is spijtig om te constateren dat alleen de mensen die direct of indirect met de glastuinbouwsector te maken hebben weten wat voor boeiende en dynamische wereld het is. Daar is nog heel wat te winnen.

Regelmatig zie ik op social media berichten voorbij komen dat een bassischoolklas een rondleiding krijgt op een kwekerij. Goede initiatieven maar vaak zijn dit dan scholen uit de omgeving die de wereld van de tuinbouw toch wel meekrijgen. Waarom niet wat vaker een school  uit bijvoorbeeld de Schilderswijk? Verheugd was ik dan ook om te lezen dat het Varend Corso volgend jaar het centrum van Den Haag wil aan gaan doen. Een mooie kans om deze twee werelden weer dichter bij elkaar te brengen en mensen van buiten de sector enthousiast te maken voor een carrière binnen de sector. 


Reacties (0)

Er zijn nog geen reacties

Reageer op dit bericht

Meer nieuws

Instagram: Op naar Malta

Bij Olsthoorn Greenhouse Projects worden de voorbereidingen getroffen voor een te bouwen kas op Malta....